«Κρατῶμεν τῆς Ὁμολογίας» - Η Υπεράσπιση του Αυτεξουσίου αλλά και το Φρένο στην Ψευδοεπιστήμη και στον Μυστικισμό
Κωνσταντίνα Ἀλεβίζου
Ἰατρός-Μικροβιολόγος, Ἐκπαιδευτικός
Μέσα στον “παγκόσμιο κυκλώνα” των σύγχρονων υποχρεωτικοτήτων που σαρώνει την οικουμένη προσπαθώντας να καταλύσει το θεόσδοτο αυτεξούσιο είτε με την βίαιη επιβολή εμβολίων είτε με το ψηφιακό φακέλωμα, πολλοί είναι εκείνοι που εναντιώθηκαν και συνεχίζουν να αντιστέκονται. Γι’ αυτό το λόγο συγκροτήθηκαν κινήματα διαμαρτυρίας πολιτών σε συλλογικότητες και ομάδες.
Έτσι συγκροτήθηκαν συνδικαλιστικές ομάδες ιατρών και ομάδες επαγγελματιών υγείας που αντιστάθηκαν στην υποχρεωτικότητα των εμβολίων του covid19 και φαίνεται να αντιστέκονται και στον ψηφιακό ολοκληρωτισμό. Σε αυτές τις ομάδες, εντάχθηκαν όχι λίγοι από τους επαγγελματίες υγείας που ασχολούνται με τις λεγόμενες εναλλακτικές θεραπείες εξαιτίας κυρίως της γενικής αντιεμβολιαστικής τους πεποίθησης. Ενώ ο αγώνας κατά της υποχρεωτικότητας και του ψηφιακού ελέγχου είναι δίκαιος και πνευματικά επιβεβλημένος, η διολίσθηση προς τις λεγόμενες εναλλακτικές θεραπείες συνιστά μια επικίνδυνη πλάνη.
ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Οι Πανορθόδοξες Συνδιασκέψεις Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ιερών Μητροπόλεων για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας έχουν αποφανθεί επίσημα για το ασύμβατο αυτών των προσεγγίσεων με την Ορθόδοξη Πίστη. Συγκεκριμένα:
Η Θ΄ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη (1997, Προκόπιο Ευβοίας) τόνισε ότι οι λεγόμενες εναλλακτικές θεραπείες έχουν πλανεμένη υλιστική – εξωχριστιανική θεώρηση του Θεού και της δημιουργίας και ανοίγουν τον δρόμο για προσηλυτισμό σε αλλότριες θρησκευτικές δοξασίες ή νεοφανείς αιρέσεις.
Η ΙΘ΄ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη (2007, Προκόπιο Ευβοίας) ασχολήθηκε με τον Εσωτερισμό ως κίνημα που μπορεί να αυτοπαρουσιάζεται σαν μία “μυστική γνώση” που διασώθηκε δήθεν από την αρχαιότητα και αποκτάται με μυήσεις σε αυτονομημένες τεχνικές (διαλογισμός , γιόγκα, ασκήσεις αναπνοής) οι οποίες σκοπό έχουν να ενεργοποιήσουν δήθεν κρυμμένες εσωτερικές δυνάμεις του ανθρώπου. Έτσι δημιουργείται η εντύπωση μιας “πνευματικής ελίτ” (των μυημένων) έναντι των πολλών και “αμύητων”
Η ΚΕ΄ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη (2013, Βόλος) ασχολήθηκε κατεξοχήν και εκτεταμένα με το πρόβλημα της ασθένειας και θεραπείας και ανέλυσε το ασυμβίβαστο των λεγόμενων εναλλακτικών θεραπειών με την Ορθόδοξη Πίστη, Ανθρωπολογία και Δογματική, εξηγώντας ότι δεν έχουν απλώς αποκρυφιστικές προεκτάσεις αλλά τα ίδια τα θεμέλια τους βρίσκονται στον εξωχριστιανικό και μάλιστα στον αποκρυφιστικό χώρο. Τονίστηκε επίσης η έλλειψη επιστημονικότητας και η θεμελίωση τους σε πεπαλαιωμένα και μυθώδη δεδομένα.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Για την Ιατρική (Evidence-based Medicine), οι λεγόμενες εναλλακτικές θεραπείες στερούνται οποιασδήποτε επιστημονικής βάσης, μεθοδολογίας και λογικής, με δεδομένα που είναι πλέον αδιαμφισβήτητα και επίσημα σε διεθνές αλλά και σε εθνικό επίπεδο:
Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών (1997) ήδη από το 1997 ανέθεσε σε τριμελή ομάδα μελών του να μελετήσουν το θέμα των «εναλλακτικών μορφών θεραπείας» η οποία τις ονόμασε ΑΝΘΕΜ (ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ)
Το Εθνικό Συμβούλιο Υγείας και Ιατρικής Έρευνας Αυστραλίας (NHMRC, 2014) ανακοινώνει έκθεση και συμβουλεύει ότι οι ασθενείς δεν πρέπει να εμπιστεύονται την ομοιοπαθητική και να σταματούν την κανονική τους θεραπεία.
Το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας (ΚΕΣΥ - Ελλάδα, Απόφαση 2017/2018) το ανώτατο γνωμοδοτικό όργανο του Υπουργείου Υγείας στην Ελλάδα, με την απόφαση της 266ης Ολομέλειάς του, ξεκαθάρισε ρητά και κατηγορηματικά ότι «η ομοιοπαθητική δεν συνιστά ιατρικά ή φαρμακευτικά θεραπευτική επιστημονική μεθοδολογία και πρακτική», προσθέτοντας ότι «δεν είναι ούτε ισότιμη, ούτε συμπληρωματική της Ιατρικής Επιστήμης, δεν συνιστά καν "εναλλακτική ιατρική"». Η απόφαση στηρίχθηκε στην πλήρη απουσία επιστημονικών δεδομένων αποτελεσματικότητας.
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ακαδημιών Επιστημών (EASAC, 2017) σε επίσημη έκθεσή του, που εκπροσωπεί τις εθνικές ακαδημίες επιστημών της Ε.Ε. ξεκαθάρισε ότι οι ισχυρισμοί της ομοιοπαθητικής στερούνται επιστημονικής αλήθειας και τα αποτελέσματά της δεν ξεπερνούν ποτέ τη δράση του εικονικού φαρμάκου(placebo effect).
Το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Αγγλίας (NHS, 2017) διέκοψε οριστικά κάθε χρηματοδότηση και συνταγογράφηση ομοιοπαθητικών σκευασμάτων, χαρακτηρίζοντας τα “ψευδοφάρμακα”. Η απόφαση αυτή προσβλήθηκε δικαστικά από ομοιοπαθητικούς συλλόγους, αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο της Αγγλίας απέρριψε την προσφυγή τους το 2018, δικαιώνοντας την επιστημονική κοινότητα.
Η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου ΗΠΑ (FTC, 2016) επέβαλε την αναγραφή ρητών προειδοποιήσεων στις συσκευασίες των ομοιοπαθητικών σκευασμάτων, υποχρεώνοντας τους κατασκευαστές να δηλώνουν ρητά ότι οι ισχυρισμοί τους στερούνται επιστημονικών ενδείξεων και βασίζονται αποκλειστικά σε ξεπερασμένες θεωρίες του 18ου αιώνα.
Ο Αμερικανικός Οργανισμός Φαρμάκων (FDA, 2019-2023) αυστηροποίησε πλήρως το νομικό πλαίσιο, εκδίδοντας επίσημη οδηγία που ξεκαθαρίζει ότι κανένα ομοιοπαθητικό προϊόν δεν έχει έγκριση ως ασφαλές ή αποτελεσματικό.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός συστηματικών ανασκοπήσεων Cochrane (2018) με τις αυστηρές επιστημονικές ανασκοπήσεις του, επιβεβαιώνει ότι όταν οι κλινικές δοκιμές γίνονται με σωστά κριτήρια, η θεραπευτική επίδραση της ομοιοπαθητικής είναι μηδενική.
Αποτελεί συχνό φαινόμενο σε δημόσιες συγκεντρώσεις και ημερίδες δίπλα στα ορθά επιχειρήματα κατά του προσωπικού αριθμού και των υποχρεωτικοτήτων, να εμφανίζονται ομιλητές που υπερασπίζονται την “ελευθερία επιλογής θεραπευτικών μέσων”. Προωθούν έτσι αντιεπιστημονικές πρακτικές ως θεραπείες, καπηλευόμενοι πολύ συχνά την Ιπποκρατική Ιατρική. Η αυθαίρετη οικειοποίηση της Ιπποκρατικής Ιατρικής από αυτές τις ομάδες συμβαίνει λόγω παρερμηνείας της φυσικής άμυνας του σώματος κατά τον Ιπποκράτη με τις δικές τους μυστικιστικές θεωρίες περί ενεργειών. Επιπλέον παρουσιάζουν τον Ιπποκράτη ως τον «αγνό» γιατρό του παρελθόντος για να κατηγορήσουν τη σύγχρονη επιστήμη ως δήθεν αλλοιωμένη.
Η συσχέτιση των εναλλακτικών θεραπειών με τον Ιπποκράτη αποτελεί ιστορική διαστρέβλωση για τους εξής λόγους:
- Ο Ιπποκράτης έμεινε στην ιστορία επειδή απέκλεισε τη μαγεία, τη δεισιδαιμονία και τις αποκρυφιστικές θεωρίες από την ιατρική της εποχής του. Όταν οι υποστηρικτές των λεγόμενων εναλλακτικών θεραπειών μιλούν για ανυπόστατες ενέργειες, επιστρέφουν την ιατρική στον προ-Ιπποκρατικό σκοταδισμό.
- Ο Ιπποκράτης βασιζόταν στην Ορθολογική Παρατήρηση, δηλαδή στην κλινική παρατήρηση και τη λογική. Η σύγχρονή ιατρική επιστήμη είναι η μόνη νόμιμη κληρονόμος του Ιπποκράτη.
- Το “«Ὠφελεῖν ἢ μὴ βλάπτειν» προϋποθέτει Αλήθεια. Το να κρατάς έναν ασθενή μακριά από την πραγματική επιστήμη τάζοντάς του “θαύματα” με ενέργειες, είναι σαν να τον βλάπτεις άμεσα.
Είναι αντιφατικό και θλιβερό ο αγώνας για την «ἐν Χριστῷ ἐλευθερία» και την Αλήθεια να μπερδεύεται με την πλάνη και το ψέμα. “...γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς “ (Ιωάν. 8,32)