Πατήρ Σαράντης, ὁ ἁγιασμένος ἐφημέριος καί πνευματικός τοῦ Ἱ.Ναοῦ τῆς Παναγίας στό Μαροῦσι,
Ἡμερίδα Πολεμικό Μουσεῖο - 01/06/2025
Πρωτοπρεσβύτερος Ἀντώνιος Μπουσδέκης, ἐφημέριος Ἱ.Ν. Ἁγίου Νικολάου Νικαίας
Μοῦ ζητήθηκε ἀπό τούς ἀδελφούς τῆς Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν νά μιλήσω γιά τόν μακαριστό γέροντά μας, τόν πατέρα Σαράντη. Ἡ καρδιά μου φτερούγισε, γιατί πράγματι ἤθελα καί ἐγώ νά πῶ κάτι γιά τόν ἀείμνηστο πνευματικό μας. Ὅμως μέσα μου δουλεύει ἕνας λογισμός πού μέ ἀναστέλλει. Ὅ,τι καί νά πεῖ κάποιος γιά τόν πατέρα μας, τόν πατέρα Σαράντη, εἶναι πολύ λίγο. Οἱ συναντήσεις μας μαζί του μᾶς θυμίζουν αὐτό πού μᾶς γράφει στό 24ο κεφάλαιο ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς «οὐχὶ ἡ καρδία ἡμῶν καιομένη ἦν ἐν ἡμῖν, ὡς ἐλάλει ἡμῖν ἐν τῇ ὁδῷ, καὶ ὡς διήνοιγεν ἡμῖν τὰς Γραφάς;». Τολμῶ λοιπόν καθ’ ὑπακοήν νά ψελίσω καί ἐγώ ὁ ἀδαής κάτι ἐλάχιστο γιά τόν πνευματικό μας πατέρα καί ζητῶ ἐξ ἀρχῆς συγγνώμη ἀπό ἐκεῖνον καί τή δική σας ἐπιείκεια.
Ἡ γνωριμία μας ξεκίνησε στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου τό Σεπτέμβριο τοῦ 1977, ὅπου βρισκόμουν στό δεξιό ψαλτῆρι τῆς ἐκκλησίας καί περίμενα νά ἀρχίσει ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία τῆς ἁγίας πρεσβυτέρας του, τῆς Θεοδώρας. Ἀπό ἐκεῖ ἀντίκρυσα γιά πρώτη φορά τόν πατέρα Σαράντη μπαίνοντας στήν ἐκκλησία δίπλα στό φέρετρο τῆς πρεσβυτέρας του.
Ἀπό τότε ἄρχισε μιά σχέση μέ τόν πατέρα Σαράντη. Πήγαινα καί τοῦ ἔψελνα τά Σάββατα ἤ καθημερινές στίς λειτουργίες καί μέ τήν παρακίνηση καί τήν παρέμβαση τοῦ τότε πνευματικοῦ μου πατέρα καί χειροτονήσαντος τόν πατέρα Σαράντη, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος κ. Νικοδήμου, ἀνέλαβα τό Κατηχητικό τοῦ Γυμνασίου στόν Ἱερό Ναό τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Ἀμαρουσίου...
Στήν Παναγία τότε διακονοῦσαν δύο σπουδαῖοι ἱερεῖς. Ὁ ἡλικιωμένος, αὐστηρός, παραδοσιακός ἀρχιμανδρίτης πατήρ Ἰεζεκιήλ Καλαϊτζῆς καί ὁ γλυκύς, προσηνής καί ἀνοιχτόκαρδος πατήρ Ἰωάννης Γαλιώνης.
Μέσα σ’ αὐτό τό κλῖμα ξεκίνησε σάν ἐφημέριος τή διακονία του ὁ πατήρ Σαράντης μέ ἰδιαίτερο ζῆλο, τρεφόμενος καθημερινά μέ τίς «ἀπείρου κάλλους», ὅπως ἔλεγε ὁ ἴδιος ἱερές ἀκολουθίες, πού γέμιζαν τήν καρδιά του μέ ἄφθονη Χάρη. Τελοῦσε ὅλα τά ἐφημεριακά του καθήκοντα, ἁγιασμούς, εὐχέλαια, σαραντισμούς, Μυστήρια καί ἀμέτρητες κηδεῖες στό Κοιμητήριο τοῦ Ἀμαρουσίου. Ἦταν ἁπλός, παραδοσιακός. Δέν ἤθελε καί δέν διέφερε καθόλου ἀπ’ ὅλους τούς ἄλλους συνεφημερίους του, ἀλλά καί γενικότερα ἀπ’ ὅλους τούς ἱερεῖς. Ἔλεγε χαρακτηριστικά «μέσα στό σωρό», γιατί ἔτσι δέν κινδυνεύεις.
Βαθειά ἀσκητικός, τοῦ ξέφυγε μιά φορά καί μοῦ εἶπε: «Ἄν κοιμηθῶ τέσσερις ὧρες εἶμαι μιά χαρά». Προέτρεπε γιά αὐστηρότερες νηστεῖες, γιά συχνότερη ἐξομολόγηση, τελώντας ἀγρυπνίες, ἄγνωστες μέχρι τότε στήν Παναγία.
Γράφει ἀργότερα: «Ἀπό μικρᾶς ἡλικίας, ἀπό τότε πού ἔνιωσα τήν κλήση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ γιά τήν Ἱερωσύνη πάντοτε εἶχα ἔντονα χαραγμένη τήν εἰκόνα τοῦ ἐφημερίου σέ μιά ἐνορία, πού μάχεται στήν πρώτη γραμμή. Ἀποροῦσα βέβαια γιά τό πῶς καί τό γιατί ἔκανε σέ μένα, στήν ἐλαχιστότητά μου, ὁ Χριστός αὐτήν τήν ἱερότατη κλήση καί δέν τήν ἀπηύθυνε καί στούς ἀσύγκριτα καλύτερους καί χαρισματικότερους φίλους μου.
Ἡ μορφή τοῦ πανσέβαστου πνευματικοῦ μου πατρός, αἰδεσιμολογιωτάτου Γεωργίου Πικριδᾶ, νῦν μακαριστοῦ, τόσο μέ εἶχε ἐν Χριστῷ ἐντυπωσιάσει καί ἐπηρεάσει, μέ εἶχε οἰκοδομήσει ἐν Χριστῷ, ὥστε δέν μποροῦσα νά διανοηθῶ τίποτα ἄλλο ἀπό τήν ὑπέροχη ἐφημεριακή διακονία.
Μέ ἀξίωσε ὁ Χριστός, μετά ἀπό πολλές δυσκολίες νά ἀναλάβω ὄντως τό ὕψιστο αὐτό χάρισμα τῆς ἐφημεριακῆς διακονίας, πού ὅλως ἀναξίως καί ἄκρως ἐλλειμματικῶς ἀσκῶ ἐπί τριάκοντα καί ὀκτώ ἔτη. Ἡ ἀσύλληπτη καί ἄφατη φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μέ ἀνέχεται σ’ αὐτή τή θέση πού ἔχουν λαμπρύνει ἐγνωσμένες προσωπικότες ἁγίων ἐφημερίων».
Ἐκείνη τήν περίοδο τῆς γνωριμίας μας ὁ γέροντας ζοῦσε μέ πολύ ἔνταση τήν ἀπώλεια τῆς πρεσβυτέρας. Ἀργότερα ἔλεγε γιά αὐτήν τήν περίοδο «ἔφτασα μέχρι τόν Ἅδη». Τά παιδιά του τόν εἶχαν μεγάλη ἀνάγκη μιά καί τούς ἔλειπε ἡ μητέρα, ἡ πεθερά του καί ἡ μητέρα του βοηθοῦσαν καί πρόσφεραν καί αὐτές τό δίλεπτον τῶν δυνατοτήτων τους. Λειτουργοῦσε καθημερινά τόσο στήν Παναγία ὅσο καί στά ἐκκλησάκια τῆς Μεταμορφώσεως καί τῶν Ταξιαρχῶν, «γιά νά μπορέσει νά σταθεῖ» ὅπως χαρακτηριστικά ἔλεγε.
Σάν λειτουργός ἦταν ἤρεμος, ταπεινός, ἀνύπαρκτος (τήν χρησιμοποιοῦσε ὁ ἴδιος αὐτή τήν λέξη, περιγράφοντας κάποτε ἕνα συλλειτουργό του). Παρ’ ὅλες τίς προσπάθειές του νά κρύψει αὐτά πού ζοῦσε σέ κάθε Θεία Λειτουργία, ὁ καλός Θεός ἄφηνε παραθυράκια γιά νά μᾶς βοηθήσει καί μᾶς. Τόν παρακολουθούσαμε στή Θεία Λειτουργία καί δέν βλέπαμε τίποτα διαφορετικό ἀπ’ ὅλους τούς ἱερεῖς πού συμμετεῖχαν. Σοβαρός, προσεκτικός, παραδοσιακός ἀλλά καί μυστικός πατήρ. Γιά νά τό καταλάβουμε αὐτό θά σᾶς διαβάσουμε ἕνα χαρακτηριστικό κείμενο τοῦ πατρός Σαράντη πού δείχνει πῶς ζοῦσε τήν Θεία Λειτουργία.
«… ἡ ταπεινή ἐμπειρία τῶν λειτουργῶν τοῦ Ὑψίστου διαχρονικά βλέπει καί ἄλλη μία βιωματική παράμετρο στή μυστική ἀναφορά τῶν εὐχῶν τῆς θείας Λειτουργίας. Σέ ἕνα μεγάλο μέρος τῆς θείας Λατρείας, ἄκρως εὐαισθητοποιουμένης τῆς συνειδήσεως τῶν Λειτουργῶν, αἰσθάνονται τήν ἄβυσσο τῆς ἀναξιότητος πού τούς χωρίζει ἀπό τόν Ὕψιστο. Μυστικός ὀδυρμός, κρυφός θρῆνος καί κοπετός βασανίζει τό λειτουργό ἀπό τή συναίσθηση τῶν ἀτομικῶν του κριμάτων, ἀλλά καί τῶν πολλαπλῶν ποιμαντικῶν ὑποχρεώσεων, στίς ὁποῖες ὡς ἀδύνατος καί πεπερασμένος δέν μπορεῖ νά ἀνταποκριθεῖ. Στενάζει μυστικά καί μετανοεῖ γιά τά μεγάλα ἐλλείμματα καί τῆς προσωπικῆς του πνευματικῆς ζωῆς, γιά τήν ἀθεράπευτη ἀκόμα μέσα του ραθυμία, γιά τό χαμένο του χρόνο καί γιά τίς ἀδιακρισίες του. Στενάζει μυστικά καί μετανοεῖ γιά ὅλα ἐκεῖνα τά κενά καί τίς ἄπειρες ἐλλείψεις πού διαπιστώνει, καθώς τό ἄκτιστο Φῶς τοῦ Χριστοῦ τόν φωτίζει μέσα στή θεόπνευστη θεία Λατρεία, στό ἀχανές ποιμαντικό ἔργο γιά τή σωτηρία δηλαδή τῶν ἐν Χριστῷ ποιμαινομένων ἀδελφῶν.
Ἀπό κάποια στιγμή καί μετά, ἄδηλα καί κρύφια, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, συστέλλεται ἡ συναίσθηση τῆς ἀβυσσαλέας ἀναξιότητας καί ἕνα ἐν ταπεινώσει συναίσθημα φιλίας μέ τό Χριστό ἀναδύεται. Δῶρο τοῦ Χριστοῦ στό μετανοοῦντα λειτουργό γιά νά βεβαιωθεῖ ὅτι, ὄντως ἡ προσφερόμενη θεία Λειτουργία διά τῶν ἀναξίων χειρῶν του, γίνεται δεκτή ἀπό τό Χριστό καί προσφέρεται γιά τή σωτηρία ὅλων τῶν πιστῶν πρός τούς ὁποίους αἰσθάνεται ὑπόχρεως καί ὑπεύθυνος ὁ λειτουργός».
Ἐπιτρέψτε μου νά σᾶς διαβάσω ἕνα ἀκόμα μικρό κείμενό του τό ὁποῖο ἔγραψε τό 2012 γυρίζοντας ἀπό τήν Ἀριζόνα, στό ὁποῖο φαίνεται πῶς ἔμπαινε καί τί ἔνιωθε μέσα στήν Ἐκκλησία ὁ πατήρ Σαράντης.
«Στή μία ἡ ὥρα ἀκριβῶς ἀρχίζει τό Μεσονυκτικό τελούμενο στό ὀπίσθιο μέρος τοῦ ναοῦ ἐκεῖ πού στέκονται οἱ προσκυνητές, ἄνδρες, γυναῖκες καί παιδιά. Ἁγιορείτικο κατανυκτικό περιβάλλον. Καθημερινά διακόσια κατά μέσον ὅρο ἄτομα εὐχαριστοῦν, δοξολογοῦν καί ἱκετεύουν τόν ἐν Τριάδι Κύριο μέ μιά καρδιά, μέ ἕνα ἄηχο στόμα, μέ μιά κατανενυγμένη ψυχή. Εἶναι τόσος ὁ σεβασμός ὅλου τοῦ σώματος τῶν ἐκκλησιαζομένων ἐπί τρίωρο, πού νομίζεις μερικές στιγμές ὅτι βρίσκεσαι μόνος σου στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι ἀθόρυβοι σάν ἀνύπαρκτοι. Οἱ ψάλτες καί οἱ ἱερεῖς ἄκρως ταπεινοί ὡς ἀνύπαρκτοι καί αὐτοί σέ βοηθοῦν νά συναισθάνεσαι τό μεγαλεῖο τοῦ Ἐσταυρωμένου πρῶτα καί ὕστερα Ἀναστάντος Κυρίου. Χαίρεσαι γιατί συνειδητοποιεῖς ἐμπειρικά, ἐκεῖ μέσα, ὅτι πιστεύεις σ’ Ἕνα Θεό Πατέρα πού δέν σέ πιάνει ἀπό τό σβέρκο ἤ ἀπό τό λαιμό γιά νά Τόν πιστέψεις, στόν Υἱό Του πού συγκαταβαίνει, κλίνει οὐρανούς καί καταβαίνει κάθε μέρα γιά νά γίνει βρωτός καί μεθεκτός ἀπό τόν οἱονδήποτε καί στό Ἅγιο Πνεῦμα πού ὅπου θέλει πνεῖ, ἔρχεται καί σέ παρηγορεῖ ὅτι ὅπου νἆναι τελειώνει τό μικρό ἤ μεγαλύτερο μαρτύριό σου. Ζεῖς μέ τό φῶς Του ὅλη τή χαρά τῆς θεϊκῆς παναλήθειας, θεᾶσαι τούς θησαυρούς τῶν ἐν Χριστῷ πνευματικῶν ἀγαθῶν καί περιμένεις ὑπομονετικά τά παρόντα νά γίνουν μόνιμα… μέλλοντα, αἰώνια, σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις. Μπροστά στήν Ἀριζονίτισα δέν μπορεῖς νά μή λυγίσεις, ὅσο σκληρός, ὅσο ἀγέρωχος, ὅσο ἄσπλαγχνος καί νἆσαι. Δέν μπορεῖς νά μή θυμηθεῖς, ἐνώπιόν Της, τούς δικούς σου καί τούς ξένους. Σοῦ θυμίζει ὀνόματα, προβλήματα, καϋμούς, κρίσεις, κατακρίσεις, ἀχαριστίες, ἀγνωμοσύνες, ἁμαρτίες, ἀνάγκες, ἀντιθέσεις, ἀδιέξοδα. Ἔπειτα τά μαζεύει ὅλα κοντά Της… ἡ Ἀριζονίτισα. Τά καταθέτει μπροστά στό παιδάκι Της καί Ἀφέντη Χριστό. Καί ὅλα μεταβάλλονται, μαζί μέ τόν ἄρτο καί τόν οἶνο, ὅλα γίνονται ἐλπίδα, χαρά, ἀγάπη, πίστη, μεγαλεῖο καρτερικότητας καί ἀπόφαση νέων ἀγώνων μυστικῶν, φανερῶν, μαρτυρικῶν, καθημερινῶν, γιά τόν ἄρτο τόν ἐπιούσιο, τό μεροκάματο καί γιά αἰώνια μαζί Της καί μαζί Του ζωή.
Κάθε φορά πού ἤμουν ὑποχρεωμένος ὡς μή λειτουργός νά εἶμαι στό ἴδιο στενάχωρο στασίδι, γύρευα νά βρῶ ἕνα ἄλλο, πιό εὐρύχωρο. Τελικά καλά πού δέν ἔφυγα. Ἴσως θά ἔχανα ὅ,τι κέρδισα. Αὐτές τίς τρεῖς ὧρες πού βρίσκεσαι ἐγκλωβισμένος στό στασίδι σου τά βλέπεις ὅλα. Βλέπεις τήν ἄβυσσο τῆς ἀναξιότητάς σου καί τῶν κριμάτων σου… Οἱ εὐχές τοῦ Γέροντα καί τῆς Οὐρανίου Ἐκκλησίας πού ταυτόχρονα συλλειτουργοῦν, σέ κρατοῦν αἰχμάλωτο τῆς θείας ἀγάπης τοῦ Γέροντος πού εὔχεται γιά ὅλους καί γιά ὅλα «κατά πάντα καί διά πάντα». Τελικά τό στασίδι ἐνῷ ἀρχικά σέ περιορίζει, δέν σοῦ ἀφήνει περιθώρια νά μετακινηθεῖς, γίνεται ἀναβατόριο πού κάθετα ἀνεβάζει τήν ψυχούλα σου ἀπό τήν ἀσφυξία τοῦ ἐδῶ καί τοῦ τώρα, στήν ἄνω ζωή πού δέν σταματάει, ἀλλά σοῦ προσθέτει γλυκιά κατάνυξη, μικρή χαρά σταδιακά ὀγκούμενη, εἰρήνη, ἀγάπη, κατανόηση στόν κάθε πλησίον καί ἐλπίδες ζωῆς αἰωνίου».
Ὁ πατήρ Σαράντης ζοῦσε ταυτόχρονα σ’ αὐτόν τόν κόσμο καί στόν ἄλλο, τόν ποθούμενο. Ἕνας ἄνθρωπος πού γράφει τέτοια κείμενα δέν τά διάβασε φυσικά σέ κάποιο βιβλίο! Ζοῦσε καταστάσεις πού κάποιες φορές οἰκονομοῦσε ὁ καλός Θεός νά βγαίνουν καί στό χαρτί γιά νά διαβάζουμε καί μεῖς καί νά γλυκαινόμαστε λίγο. Ἄλλωστε ὅλοι οἱ νηπτικοί Πατέρες εἶχαν τέτοιες ἐμπειρίες πού δέν τίς ἔλεγαν ἀπό ταπείνωση, ὅμως ὁ Θεός ἐπέτρεψε καί βρέθηκαν μεγάλοι νηπτικοί Πατέρες μέ ἐμπειρία τοῦ Ἀκτίστου Φωτός... καί μορφωμένοι καί ὄχι, πού τίς κατέγραψαν, ὅπως ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς... καί ἄλλοι.
Βέβαια γιά τούς περισσότερους ἀπό ἐμᾶς ὁ παπά Σαράντης ἦταν ὁ Πνευματικός. Εἶχε τό χάρισμα τῆς πνευματικῆς πατρότητος. Ὅταν ἦρθε στό Μαρούσι εἶχαν περάσει μόλις τρία χρόνια ἀπό τήν κοίμηση τοῦ περίφημου πνευματικοῦ τῆς Νεραντζιώτισσας καί πρόσφατα ἁγιοκαταταχθέντος Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Χαμακιώτου, καί τά πολυάριθμα πνευματικά τέκνα του, βρῆκαν στό πρόσωπο τοῦ παπά Σαράντη τήν πνευματική συνέχεια τῆς πατρότητας πού λαχταροῦσαν.
Στόμα μέ στόμα, μήνα μέ τό μήνα, χρόνο μέ τό χρόνο ἡ Παναγία τοῦ Ἀμαρουσίου ἔγινε ὁ μαγνήτης, ἡ πνευματική κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ γιά χιλιάδες ἀνθρώπους ἀπό ὅλη τήν Ἀθήνα καί ὅλη τήν Ἑλλάδα. Ὅλα τά πνευματικά του παιδιά θυμοῦνται τά ἀτελείωτα Σάββατα πού περνοῦσαν στήν Παναγία περιμένοντας νά ἔρθει ἡ σειρά τους γιά νά ἐξομολογηθοῦν. Οὔτε χαρτάκια μέ νούμερα, οὔτε ραντεβοῦ, οὔτε καμιά ἄλλη μέθοδος μποροῦσε νά βάλει σειρά, διότι ἁπλᾶ ὁ πατήρ Σαράντης δέν ἔδιωχνε κανέναν, δέν ἔλεγε ποτέ ὄχι καί αὐτό τό κράτησε μέχρι τά γεράματά του. Καθόταν ὧρες ἀτέλειωτες, μέχρι τά μεσάνυχτα ἤ καί τίς πρῶτες πρωϊνές ὧρες. Ἐξουθενωμένος, καταταλαιπωρημένος, νυσταγμένος, νηστικός πολλές φορές, πάντα διακονοῦσε μέ χαρά καί αὐτοθυσία.
Τί ἦταν αὐτό πού ἔκανε τούς ἀνθρώπους νά τρέχουν κοντά του;
Ἔγραφε ὁ ἴδιος γιά τόν πνευματικό του πατέρα, τόν πατέρα Γεώργιο Πικριδᾶ: «Ἡ ἄκρα ταπεινοφροσύνη του καί ἡ ἀπεριόριστη ἐλευθερία του σέ συνδυασμό μέ τήν καθαρά πνευματική ἀγάπη του, οἰκοδομοῦν καί παρηγοροῦν μέ θεία παρηγοριά τόν τραχύ προσωπικό ἀγώνα μου» Αὐτός ἀκριβῶς ἦταν καί ὁ παπα Σαράντης. Ἄκρως ταπεινός, πνευματικά ἀγαπῶν καί ἀπεριόριστα ἐλεύθερος.
Σεβόταν τόν κάθε ἄνθρωπο πού τόν πλησίαζε. Ἕνας ἀέρας ἐλευθερίας σέ ἀνακούφιζε σέ κάθε συνάντηση μαζί του, μιά καί ποτέ δέν προσπάθησε νά ἐπιβάλει αὐτά τά ὁποῖα νόμιζε σωστά, ἀλλά μέ σεβασμό στήν προσωπικότητα τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἄκουγε πολύ προσεκτικά κάθε λέξη πού τοῦ λέγαμε. Χαρακτηριστική φράση του ἦταν «ἐσύ τί λές;». Ποτέ δέν ἔλεγε «κάνε ὑπακοή» ἀλλά μέ τόν τρόπο του τήν κέρδιζε.
Ἦταν ὁ ποιμένας πού ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης
Ποιμὴν στὴν κυριολεξία εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μπορεῖ νὰ ἀναζητήσῃ καὶ νὰ θεραπεύσῃ τὰ ἀπολωλότα λογικὰ πρόβατα μὲ τὴν ἀκακία του, τὸν ζῆλο του καὶ τὴν προσευχή του.(2)
Ἀκακία, ζῆλος καί προσευχή. Ἀρετές πού εἴχαν ὅλοι οἱ ἅγιοι πατέρες.
Τί νά ποῦμε γιά τήν ἀκακία του!!! Δέν ἦθελε νά εἶναι μέ κανένα στεναχωρημένος. Ὅ,τι καί νά γινόταν ἔψαχνε νά βρεῖ εὐκαιρία νά τό διορθώσει, γιατί πράγματι μέσα του ὄχι μόνο δέν ὑπῆρχε ἴχνος κακίας, ἀλλά καί δέν ἅλλαζε κάτι στή σχέση καί στή συμπεριφορά του ἀπέναντι σέ ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο. Πολλές φορές ἔγραφε κείμενα ἐλεγκτικά, ὁμολογιακά, ἀλλά δέν ὑπῆρχε μέσα του κάποια ἐμπάθεια. Παντοῦ διέκρινε ὁ ἀναγνώστης τήν ἀπάθεια τοῦ πατρός. Γιά ὅσους βέβαια τόν γνώριζαν καλύτερα αὐτό ἦταν καθημερινή ἐμπειρία.
Ὁ ζῆλος. Ὁ μεγάλος του ζῆλος γιά τόν Χριστό, πού τόσο ἀγάπησε, καί τήν Ἐκκλησία Του, πού μέ αὐτοθυσία διακόνησε ἦταν φανερός μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του.
Ὁσο γιά τήν Προσευχή γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος:
«Γιά τά νυσταγμένα ψυχικά πρόβατα ἀπὸ τὴν φλόγα τοῦ καύσωνος ἢ μᾶλλον τοῦ σώματος, ὁ ποιμήν ἄς ὑψώνη τά μάτια στόν οὐρανό καί ἀς ἀγρυπνεῖ μέ ὑπερβολικό ἐνδιαφέρον γιά αὐτά».
Πόσες ἀτέλειωτες κρυφές προσευχές ἔκανε γιά κάθε ταλαίπωρη ψυχούλα πού τόν πλησίαζε! Μέ ἄκρα μυστικότητα μέ συντετριμένη καί ταπεινωμένη καρδιά εὐχόταν γιά ὅλα τά πνευματικά του παιδιά, γιατί ὅλους μᾶς εἶχε στήν καρδιά του ἀρχετυπικά, σάν παιδιά τοῦ Θεοῦ.
Τήν παραμονή τῆς χειροτονίας μου σέ πρεσβύτερο μοῦ ἔκανε δῶρο τό βιβλίο «Μέσα στό Φῶς τοῦ Χριστοῦ» τοῦ ἀρχιεπ. Βασιλείου Κριβοσέιν, μέ τήν ἑξῆς ἀφιέρωση:
+Τήν παραμονή
τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου 1984
Μέ τήν εὐχή:
Νά γίνεις ἄπειρα μεγαλόκαρδος
ἱερεύς. Νά χωρᾶς ὅλο τόν κόσμο,
κάθε ταλαίπωρη ψυχούλα. Πρόσληψη
πλήρης κάθε προσώπου πού σέ πλησιάζει
καί ζητᾶ τήν εὐχή σου.
Καί μέ τήν ἱκεσία:
Νά μή μᾶς ξεχνᾶς στήν Ἀναφορά σου
ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός σου
π. Σαράντης.
Ἡ θλίψη, ἡ κούραση, οἱ ἀγρυπνίες μέ τά παιδιά του καί ὄχι μόνο, ἡ ἀπόλυτη παράδοσή του στά χέρια τοῦ γλυκυτάτου Ἰησοῦ, πού ξέρει νά παρηγορεῖ τούς ἀνθρώπους Του, ἡ καθημερινή του συναναστροφή μέ τήν Παναγία μας, δημιουργοῦσαν μιά ἀτμόσφαιρα «ξένη» ἑνός ἄλλου κόσμου, τόν ὁποῖο ἀγάπησε πολύ καί ἀγωνίστηκε νά τόν πλησιάσει. Ζοῦσε σέ αὐτόν τόν κόσμο, ὅμως ταυτόχρονα τρεφόταν καί μέ τό «μάννα» τοῦ Οὐρανοῦ πού τόν γλύκαινε, ξεκούραζε τό ταλαιπωρημένο σῶμα του, παρηγοροῦσε τό πένθος του, φώτιζε τό νοῦ καί τήν καρδιά του, ἀποκτοῦσε τήν «ἄνωθεν σοφία», πού τοῦ ἦταν ἀπαραίτητη γιά νά μπορέσει νά ἀνορθώσει αὐτούς πού «βρίσκονται κάτω» ὅπως χαρακτηριστικά μᾶς λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος στό λόγο πρός τόν Ποιμένα.
«Ἐσὺ ποὺ ἐκπαιδεύεις αὐτοὺς ποὺ εὑρίσκονται κάτω, νὰ τοὺς παρέχης διδασκαλίες ἀπὸ τὴν ἄνωθεν ἐξ ὕψους σοφία· καὶ μὲ τὶς αἰσθητὲς εἰκόνες καὶ μεθόδους γύμναζέ τους στὰ πνευματικά. Μὴ ξεχάσῃς αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ ἀπ. Παῦλος (Γαλ. α,12) «οὐκ ἀπ’ ἀνθρώπων, οὐδέ δι’ ἀνθρώπου τήν διδασκαλίαν παρέλαβον ἤ ἐδιδάχθην». Διότι δὲν εἶναι δυνατόν μὲ γήϊνες διδασκαλίες νὰ θεραπεύσουν ποτὲ αὐτοὺς ποὺ εἶναι πεσμένοι στὴν γῆ».
Γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν ἀνθρώπων χρησιμοποιοῦσε μέ τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διαφορετικούς τρόπους γιά νά ἀνατάξει τήν κατάσταση ὅλων αὐτῶν πού «βρίσκονται κάτω». Θά θέλαμε ὅμως νά παρουσιάσουμε μία μέθοδο ξεχωριστή πού χρησιμοποιοῦσε ὁ «τελευταῖος κατά τό φρόνημα καί πρῶτος κατά τό ἀξίωμα», ὅπως πολύ ὡραῖα μᾶς λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, ὁ πατήρ Σαράντης.
Ὀ γέροντας ἄκουγε τίς ἁμαρτίες καί σάν ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, χαριτωμένος μέ τήν «ἄνωθεν σοφία», καταλάβαινε τό βάθος τῆς ζημιᾶς πού γινόταν στόν ἄνθρωπο τόν κυριευμένο ἀπό κάποιο πάθος. Αὐτό τόν ἔκανε νά πονάει ἐσωτερικά, νά ἐπικαλεῖται μυστικά τή βοήθεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος γιά νά μπορέσει νά βοηθήσει τόν προσερχόμενο νά καταλάβει ὅτι κάθε ἁμαρτία ὀδηγεῖ στό θάνατο τοῦ ἀνθρώπου. Χρησιμοποιοῦσε τούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, πού ἔγραψαν ἅγιοι Πατέρες φωτισμένοι καί αὐτοί ἀπό τό Πανάγιο Πνεῦμα, μέ ἀκρίβεια καί μέ πολύ διάκριση, μέ σκοπό ὄχι νά τιμωρήσει ἀλλά νά θεραπεύσει τόν πάσχοντα. Χρησιμοποιοῦσε ὅμως καί τήν οἰκονομία.
Κάποτε τοῦ εἶπα ὅτι συναντήθηκα μέ τόν μακαριστό πατέρα Διονύσιο τόν Γερασιμαῖο, πού θεωρεῖτο πολύ καλός πνευματικός στό Ἅγιο Ὄρος, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπε: «ὅλη τήν οἰκονομία της ἡ Ἐκκλησία μας τήν κρατοῦσε γιά αὐτούς τούς ἐσχάτους καιρούς». Τό εἶπα λοιπόν στόν πατέρα Σαράντη καί μοῦ λέει: «καί δέν τό λές τόσο καιρό;». Νομίζω ὅτι τό εἶπε ἐπειδή καί ὁ ἴδιος χρησιμοποιοῦσε αὐτή τήν οἰκονομία σέ μεγάλο βαθμό, ἀπό τήν μεγάλη ἀγάπη του γιά ὅλους, ἀλλά καί μέ πολύ μεγάλη διάκριση, ἐκεῖ πού ὁ ἴδιος καταλάβαινε ὅτι θά βοηθήσει, καί χωρίς νά παραβαίνει βασικούς κανόνες καί ἴσως ἀναρωτιόταν ἄν κάνει καλά ἤ ὄχι καί πῆρε μιά σοβαρή καί ὑπεύθυνη ἀπάντηση καί ἀναπαύθηκε.
Πολλές φορές ὅμως οὔτε οἱ Κανόνες βοηθοῦν, γιατί δέν τούς ἐφαρμόζουμε κυριευμένοι ἀπό τά πάθη, οὔτε ἡ οίκονομία. Τότε λοιπόν ὅπως λέει καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος «ἀπόκτησε καὶ σύ, ὦ θαυμάσιε… ξυράφια…» δηλαδή χρειάζεται τό ξυράφι. Ἀκούγοντας ξυράφι ἀπό τόν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος τό μυαλό μας πάει σέ κάτι δυνατό, πού θά πονέσει τόν ἄλλο γιά νά θεραπευτεῖ. Ὁ πατήρ Σαράντης ὅμως εἶχε ἕνα πολύ διαφορετικό ξυράφι. Ἔμπλεως τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος κάρφωνε αὐτό τό διαφορετικό ξυράφι στήν καρδιά τοῦ προσερχομένου. Ἐπειδή ζοῦσε καί πονοῦσε γιά τήν κάθε ἁμαρτία μας, κάποιες φορές δέν μποροῦσε νά κρατηθεῖ καί δάκρυα γέμιζαν τά μάτια του. Ὤ! τί νά ποῦμε τότε! Ἡ καρδιά μας γινόταν λιῶμα, καρφωνόταν ἀπό τό καρφί τῶν δακρύων, συγκλονιζόταν, ἕνοιωθε τήν ἀπέραντη ἀγάπη τοῦ γέροντα νά τόν πλημμυρίζει καί τή Χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος μυστικά, καρδιακά νά μεταφέρεται καί σέ μᾶς καί ξαφνικά νά νοιώθουμε δυνατοί νά ἀναγεννηθοῦμε καί νά πάρουμε δυναμικές ἀποφάσεις.
Αὐτό τό ξεχωριστό κεντρί τῶν δακρύων συστήνει καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅταν μιλάει γιά τήν ἀγωγή τῶν παιδιῶν καί προτείνει σάν τελευταῖο ὅπλο τά δάκρυα. Λέει χαρακτηριστικά:
«Πολλοί πολλές φορές δέν ὠφελήθηκαν τίποτε ἀπό τίς συμβουλές· συγκινήθηκαν ὅμως ἀπό τά δάκρυα καί τόν πόνο τῶν γονέων καί συνῆλθαν. Τά δάκρυα εἶναι παντοῦ χρήσιμα· Εἶναι κι αὐτό ἕνα μέσο θεραπείας ὄχι ἀσήμαντο· τό νά μή συμβουλεύουμε μόνο, ἀλλά καί νά θρηνοῦμε...»
Ἐδῶ θά ἤθελα νά ἀναφέρω καί δύο πιό συγκεκριμένα παραδείγματα. Μιά γυναῖκα ἡ ὁποία ἐξομολογεῖτο στόν πατέρα Σαράντη, κάποια στιγμή ἔπεσε στό μεγάλο ἁμάρτημα τῆς μοιχείας. Τήν ρώτησα ἄν τό εἶπε στόν πνευματικό της καί μοῦ ἀπάντησε ὅτι τό εἶπε. Πάντα, γιά νά μαθαίνω καί ἐγώ σέ ἀντίστοιχες περιπτώσεις, ρωτοῦσα τί εἶπε ὁ γέροντας; Καί μοῦ ἀπάντησε «ἔβαλε τά κλάματα».
Ἐπίσης διηγήθηκε ὁ πατήρ Σαράντης σέ πνευματικό του τέκνο πού σήμερα εἶναι ἱερέας: «Εἶχα πάρει τά χαλιά μέσα στό μπάνιο καί τά ἔπλενα. Τέλειωσα τό πρῶτο καί ἄρχισα νά φωνάζω στά παιδιά νά ἔρθουν νά μέ βοηθήσουν νά τά σηκώσω. Φώναξα μερικές φορές ἀλλά καμία ἀπάντηση καί καμία κίνηση. Στεναχωρήθηκα καί ἄρχισα νά λέω τά παλιόπ... καί ξαφνικά σταμάτησα καί ἄρχισα νά κλαίω. Ἔκλαιγα ὄχι γιατί δέν ἦρθαν τά παιδιά νά μέ βοηθήσουν, ἀλλά γιατί ἐγώ ὁ ἴδιος πῆγα νά τά κατηγορήσω. Δέν πέρασαν λίγα λεπτά καί τά παιδιά ἦρθαν καί μέ βοήθησαν».
Ἐδώ θά πρέπει ἴσως νά ἀναφέρουμε ὅτι πέρα ἀπό τό θεραπευτικό δάκρυ, ὁ πατήρ Σαράντης εἶχε καί τό δάκρυ τό καθαρτικό. Ἡ ἄκρα ταπείνωση πού τόν χαρακτήριζε, ἦταν ἡ προϋπόθεση γιά νά τοῦ χαρίσει ὁ καλός Θεός τό μεγάλο αὐτό δῶρο τῶν δακρύων.
Τί νά ποῦμε για τήν ταπείνωση τοῦ πατρός! Γνωρίζοντας τόν πατέρα Σαράντη γνωρίσαμε τήν «ἁγία ταπεινοφροσύνη». Ἐκεῖνος ὁ μακάριος ὁ ταπεινός μιλοῦσε γιά τήν ταπείνωση σέ μιά πνευματικοκόρη του καί ἔλεγε: «Τώρα αὐτό πού θά βάλεις σάν κεντρικό στόχο στήν προσευχή σου, εἶναι τοῦτο: θά παρακαλέσεις τό Θεό καί θά τοῦ πεῖς. Θεέ μου, μέ τό στόμα τοῦ Ἁγίου Σου (τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ νέου Θεολόγου) μοῦ ἔδειξες καί μοῦ φώτισες ἕνα μοναδικό δρόμο, γιά νά σέ γνωρίσω. Τήν ταπείνωση. Ὅμως, ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι ἄγνωστη σέ μένα Θεέ μου. Δέν τόν ξέρω τοῦτο τό δρόμο, οὔτε κι ὁ πνευματικός μου τόν ξέρει. Μάθε τόν μου Ἐσύ. Τή συντριβή, τήν ταπείνωση, τήν ἐλεεινολογία, τή νέκρωση τοῦ θελήματός μας δέν μοῦ τή δίδαξε κανένας, οὔτε καί σέ σένα. Ὁ Θεός μονάχα μπορεῖ νά μᾶς δώσει αὐτό τό δῶρο… Ἔτσι μετά ἀπό τήν προσευχή αὐτή πού θά τήν κάνεις μιά φορά κάθε μέρα, κάθε φορά πού θά πηγαίνεις σέ ἑσπερινό, ἤ σέ παράκληση, ἤ σέ Λειτουργία κι ὅταν πάλι μόνη σου προσεύχεσαι, θά λές τούτη τήν προσευχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τήν ἁμαρτωλή καί μάθε με τήν ταπείνωση».
Αὐτή τήν προσευχή, μέ τό κομποσχοίνι, τήν εὐχούλα, τήν συνιστοῦσε θερμά σέ ὅλα τά πνευματικά του παιδιά, εἶχε δημοσιεύσει μάλιστα καί ἕνα βιβλιαράκι τονίζοντας τήν μεγάλη ἀξία της. Σέ μία ἀπό τίς τελευταῖες ὁμιλίες του, στήν περίοδο τοῦ κορωνοϊοῦ, προέτρεψε ὅλους μας νά κάνουμε τρία κομποσχοίνια τήν ἡμέρα, ἕνα γιά τόν ἑαυτό μας, ἕνα γιά τούς ἀδελφούς μας καί ἕνα γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους, τούς ἀθέους, αὐτούς πού πολεμοῦν τήν Ἐκκλησία. Συνιστοῦσε μάλιστα νά μήν κατηγοροῦμε μέσα μας τούς ἀθέους ἄρχοντες, ἀλλά νά τούς περιβάλλουμε μέ τήν προσευχή μας.
Παράλληλα μέ τήν εὐχή σύστηνε νά διαβάζουμε τήν Παρακλητική, τά Μηναῖα, τό Ψαλτῆρι καί τούς βίους τῶν Ἁγίων.
Ὁ ἵδιος σάν θεολόγος ἀλλά καί σάν φιλόλογος, ἀγαποῦσε πολύ τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καί σύστηνε νά τούς μελετᾶμε. Τούς χρησιμοποιοῦσε στά κηρύγματά του, τά ὁποῖα δέν παρέλειπε σέ καμμία Θεία Λειτουργία. Γράφει χαρακτηριστικά:
«Ἡ τῶν Γραφῶν ἀνάγνωσις, τῶν οὐρανῶν ὑπάνοιξις ἐστίν, λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Οἱ ἅγιοι Πατέρες μας ἔχουν ἑρμηνεύσει τήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη. Μέ τόν πλήρη φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὡς ἄριστοι καί ἔμπειροι δῦτες κατέβηκαν στά ἀσύλληπτα βάθη τῶν ἁγίων Γραφῶν μας. Ἔχουμε τόση ἀνάγκη ὅλοι μας καί οἱ νεώτεροι κληρικοί καί οἱ γεροντότεροι «πρῶτον καθαρθῆναι καί εἶτα καθᾶραι, φωτισθῆναι καί εἶτα φωτίσαι πρῶτον σοφισθῆναι καί εἶτα σοφίσαι κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τό Θεολόγο. Ἔχουμε ἀνάγκη νά διαποτισθοῦμε κλῆρος καί λαός μέ τό φρόνημα τῆς βαθιᾶς μετανοίας καί νά ἑτοιμασθοῦμε κατάλληλα γιά τήν αἰώνια ζωή. Χανόμαστε, ἀδελφοί! …εἶναι δυνατόν νά ἔχουμε τίς καλύτερες ἐν Χριστῷ πνευματικές προμήθειες ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες μας καί μεῖς νά ραθυμοῦμε καί νά πεθαίνουμε ἄσιτοι ἀπό πνευματική τροφή;».
Ὁ πατήρ Σαράντης ἦταν μιά πηγή ἀπ’ τήν ὁποία ἔβγαινε ὁλοκάθαρο καί ὁλόδροσο νερό, πού φώτιζε καί ἀνέπαυε τίς ψυχές. Ἦταν χαριτωμένος ἄνθρωπος, πολύ εὐγενικός, λεπτός στούς τρόπους του, πρόσεχε τά λόγια του. Ποτέ δέν τόν εἴδαμε νά θυμώνει, νά ὑψώσει τήν φωνή του ἤ νά παραφερθεῖ. Ἦταν πολύ ἐλεήμων. Στό κοιμητήριο καί στήν Παναγία τόν περίμεναν πάντα οὐρές ἀπό ταλαίπωρους ἀνθρώπους, τούς ὁποίους βοηθοῦσε ἀδιάκριτα. Ἦταν ἄρχοντας σέ ὅλα, στή συμπεριφορά, στούς τρόπους, ἀλλά καί στά ὑλικά. Δέν πήγαινε πουθενά μέ ἄδεια τά χέρια, παντοῦ κουβαλοῦσε κουτιά, τσάντες μέ τρόφιμα, βιβλία, ὅ,τι εἶχε. Κλασσική εἶναι ἡ φράση του «δέν εἴμαστε μονοφυσῖτες», δείχνοντας ὅτι νοιαζόμαστε καί γιά τά ἐπίγεια πέρα ἀπό τά ἐπουράνια.
Ἦταν σπουδαῖος δάσκαλος. Στή Ριζάρειο Σχολή πού ὑπηρέτησε τά τελευταῖα χρόνια, ὅλοι οἱ μαθητές του εἴχαν καί ἔχουν νά ποῦν κάτι καλό γιά τόν δάσκαλό τους.Ἤρεμος, κατηρτισμένος, πρόθυμος νά βοηθήσει σέ κάθε δυσκολία. Δάσκαλος πού μαζί μέ τή γνώση, χωρίς πολλά λόγια, ἔδειχνε στούς μαθητές του πῶς εἶναι ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή ὁ σωστός Χριστιανός.
Ἦταν ὅμως καί ὁ ταπεινός δάσκαλος σέ ὅλα τά θέματα, πού προέκυπταν στήν κοινωνία μας, στήν πατρίδα μας, καί μάλιστα σ’ αὐτά πού εἴχαν σχέση μέ τήν πίστη μας. Ἡ ἔγνοια του γιά ὅλα αὐτά ἦταν πού τόν ὥθησε νά προχωρήσει μέ κάποιους ἄλλους κληρικούς καί λαϊκούς στήν ἵδρυση ἑνός νόμιμου φορέα, πού νά προβάλλει τά θέματα αὐτά καί νά ἀποτελέσει ἀνάχωμα στήν καταστροφή τῆς πατρίδας μας. Ἔγραφε χαρακτηριστικά σέ κείμενο γιά τήν ἵδρυση τῆς Ε.Π.Μ.:
«Μετά ἀπό μακρά καί κοπιώδη ἐν Χριστῷ Ἱερατική Διακονία, βρισκόμαστε ἐν μέσῳ δεινῆς κρίσεως. Τό ὄνομά της εἶναι κρίση οἰκονομική. Στήν πραγματικότητα ὅμως μεθοδεύτηκε ἀπό τή Νέα Ἐποχή. Τῷ ὄντι εἶναι ἔτσι κατασκευασμένη στήν πατρίδα μας, γιά νά πιεσθεῖ ἀφόρητα ὁ λαός μας, ὥστε ὅλοι μας νά κλίνουμε τό γόνυ στήν παναίρεση τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων.
Ὁλοφάνερα πιά πολεμεῖται ἀνηλεῶς ἡ πατρίδα μας, ὁ πολιτισμός της, τά ἤθη της καί οἱ θεσμοί της, ἡ γλῶσσα, ἡ ἱστορία, ἡ ὀρθόδοξη πίστη της, ἡ ἀείποτε ἀγαστή καί δοκιμασμένη συνεργασία τῆς πολιτείας μέ τήν ἁγιωτάτη Ἐκκλησία μας. Τά πασίγνωστα πιά σχέδια Κίσσινγκερ καί τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ βρίσκονται ἐν ἐξελίξει. Στανικά, μᾶλλον δέ σατανικά ἐφαρμόζονται μέσῳ τῶν κρατικῶν μηχανισμῶν τῶν ἐντοπίων ἐξουσιαστῶν μας. Τό ΔΝΤ εἶναι πλέον μιά ἐφιαλτική πραγματικότητα πού ὁσημέραι ἐλαχιστοποιεῖ τήν ἐθνική αὐτονομία μας, τήν ἐδαφική, ὑπεδαφική, ὑπερεδαφική, θαλάσσια, πολιτιστική καί οἰκονομική κυριαρχία μας. Βρισκόμαστε στά πρόθυρα τῆς συνολικῆς ἐκποιήσεως ὅλων τῶν πλουτοπαραγωγῶν πηγῶν τῆς χώρας μας. Μάλιστα κινδυνεύουμε καί μεῖς, τά παιδιά μας καί τά ἐγγόνια μας ἀπό τήν ἠλεκτρονική φυλακή, τό ἠλεκτρονικό φακέλωμα καί τό πιθανό ἐπικείμενο Χάραγμα.
Πάντοτε ὑπῆρχε ἡ πρόθεση, ἡ σκέψη καί ἡ βούληση νά ἱδρύσουμε ἕνα νόμιμο φορέα πού νά μπορεῖ, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, νά ἀποτελέσει ἕνα ἀνάχωμα στήν ἤδη τεκταινόμενη καταστροφή τῆς πατρίδος μας, ἀφοῦ ὄντως πιστεύουμε ὅτι δέν πρέπει νά παραμείνουμε παθητικοί θεατές αὐτῆς τῆς πρωτοφανοῦς ἀπειλητικῆς λαίλαπας. Οἱ ἡρωικοί πρόγονοί μας ποτέ δέν ὀλιγώρησαν γιά τό ἐπίγειο, ἄμεσο συμφέρον τῆς φιλτάτης πατρίδος, πολλῷ μᾶλλον ἐξελιχθείσης αὐτῆς εἰς ἔθνος ἅγιον διά τοῦ ὀρθοδόξου Βαπτίσματος, τοῦ ἁγίου Χρίσματος καί ὅλων τῶν ἁγίων Μυστηρίων καί εὐλογιῶν τῆς ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας.
Σεβαστοί ἐν Χριστῷ πατέρες·
Οὐδέποτε πίστεψα στήν ἱκανότητά μου ὡς πνευματικοῦ Πατρός. Γιαυτό καί ποτέ δέν ἤσκησα κάποια ἄμεση ἤ ἔμμεση πίεση γιά νά βρίσκεσθε κοντά μου ἤ τό ἀντίθετο.
Τώρα ὅμως, ὅστις θέλει, ἄς συντονισθεῖ ὡς στενός ἐν Χριστῷ συνεργάτης στήν Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν, γιατί οἱ καιροί οὐ μενετοί. Γκρεμίζεται ὁλόκληρη ἡ πατρίδα μας οἰκονομικά, ὑλικά, ἐδαφικά, πολιτιστικά. Ποδοπατεῖται ἡ μακρά θεανθρώπινη παράδοσή της.
Ταπεινῶς φρονῶ, ὅτι πρέπει νά ἑνώσουμε τίς προσευχές μας, τόν ἐν Χριστῷ πόνο μας γιά τούς πολεμουμένους ἀπό τούς ἐχθρούς ἀδελφούς μας. Νά ἐγκύψουμε μέ περισσότερη ἐπιμέλεια στή μελέτη τῶν Ἁγίων Πατέρων. «Ἡ τῶν Γραφῶν ἀνάγνωσις τῶν οὐρανῶν ὑπάνοιξίς ἐστιν» λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος. Χρειαζόμαστε τά ἅγια Φῶτα τους.
Ταπεινῶς ἐν Κυρίῳ πιστεύω, ὅτι εἶναι δυνατόν, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, νά μή μᾶς καταβάλει ὁ σφοδρός πόλεμος τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ἄν μετανοήσουμε - καί βοηθήσουμε καί τό χριστεπώνυμο πλήρωμα στήν ἐν Κυρίῳ μετάνοια - εἶναι δυνατόν νά διαβοῦμε τήν ἔρημο πού μᾶς καταστρώνουν οἱ ἐξουσιαστές μας, νά ἔχουμε μάννα ἐξ οὐρανοῦ, ἐνδεχομένως ὀρτύκια, σκιά προστασίας διά νοητῆς πνευματικῆς νεφέλης καί ἀντοχές εἰρήνης καί ἀγάπης Χριστοῦ γιά νά μή λιμοκτονήσουμε καί μεῖς καί οἱ ἀδελφοί μας. Ἴσως, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, νά κατορθώσουμε νά γίνουμε τό πρῶτο - πιλοτικό - κράτος πού πολεμεῖται ἀδυσώπητα, πού κατατρώγεται ἀπό τούς τοκογλύφους δανειστές μας καί ὅμως δέν ἐξαφανίζεται ἀλλά ἐπιβιώνει, χαίρεται, κραταιώνεται δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν».
Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν πού ἱδρύθηκε μέ τίς εὐχές τοῦ προστάτου της ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί τοῦ πατρός Σαράντη, ἔδωσε ἀγῶνες γιά ὄλα τά φλέγοντα θέματα πού προέκυψαν στήν πατρίδα μας καί στήν ἐκκλησία μας.
Ἔγιναν ἐνημερωτικές ἡμερίδες
γιά τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ,
γιά τά νέα βιβλία τῶν θρησκευτικῶν καί τήν ἀλλαγή τοῦ μαθήματος ἀπό κατηχητικό σέ θρησκειολογικό,
γιά τή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στά σχολεῖα,
γιά τίς ἐναλλακτικές θεραπεῖες, τή γιόγκα, τίς μεταμοσχεύσεις,
γιά τίς νέες ταυτότητες, τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη, τήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση, τήν ἀχρήματη κοινωνία καί τήν κατάργηση τῶν μετρητῶν.
γιά τόν μετανθρωπισμό καί τήν τεχνητή νοημοσύνη.
γιά τήν λειτουργική ἀναγέννηση, γιά τήν ὁποία ἔχει γράψει καταπληκτικά κείμενα ὁ πατήρ Σαράντης, ποτισμένα μέ τήν εὐωδία τοῦ Οὐρανοῦ.
(Ἤδη ἡ ΕΠΜ βρίσκεται στήν ἔκδοση ἑνός βιβλίου πού περιέχει ὅλα τά κείμενα τοῦ πατρός Σαράντη πού ἔχουν σχέση μέ τή Λατρεία).
Ὁ πατήρ Σαράντης μίλαγε μέ τήν καρδιά του τήν συντετριμμένη, τήν τεταπεινωμένη, τήν πλημμυρισμένη μέ τήν Χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Γιαυτό τά λόγια του πήγαιναν ἀπό τήν καρδιά του στήν δική μας καρδιά, τήν γλύκαιναν, τήν παρηγοροῦσαν, τήν δίδασκαν.
Σήμερα τέσσερα χρόνια μετά τήν κοίμησή του, ὁ πατήρ Σαράντης ζεῖ μέσα στίς καρδιές μας. Εὐχαριστοῦμε τόν Θεό πού μᾶς τόν χάρισε τόσα χρόνια…
Ἐπικαλούμαστε τίς ἅγιες προσευχές του, τήν εὐχή καί τή μεσιτεία του σάν πρόσωπα ἀλλά καί σάν ΕΠΜ, νά μᾶς φωτίζει, νά μᾶς ἑνώνει, νά συνεχίσει νά μᾶς μιλάει καί νά καθοδηγεῖ τά βήματά μας σάν νά εἶναι παρών, ἤ μᾶλλον ἀφοῦ εἶναι παρών.
Σᾶς εὐχαριστῶ.
