Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ Ὁμολογητὴς καὶ ἡ σημερικὴ παποφροσύνη
Ἄς μεταφερθοῦμε σὲ παλαιοὺς χρόνους, 750 χρόνια πρὶν, ὅταν βασίλευε στὴν ὀρθόδοξη Ρωμηοσύνη ὁ Μιχαὴλ Παλαιολόγος (1259-1282).Πιεζόμενος ἀπὸ τὶς διαρκεῖς ἐχθρικὲς ἀπειλὲς καὶ τὸν κίνδυνο μιᾶς νέας σταυροφορίας κατὰ τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ προκειμένου νὰ ἐξασφαλίσει, ὄπως πίστευε βοήθεια ἀπὸ τὸν Πάπα, δέχεται τὴν Ἕνωση μὲ τοὺς Λατίνους. Ἡ Ρώμη ἀπαίτησε «ὡς ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἕνωση τὴν ἀποδοχὴ τῶν τριῶν “κεφαλαίων„ δηλ. α) τὴν ἀποδοχὴ τοῦ Πάπα ὡς πρώτου ἀρχιερέως β) τὴν ἀποδοχὴ τοῦ ”ἐκκλήτου„(δηλ. τοῦ δικαιώματος προσφυγῆς σ’αὐτόν, ὡς ἀνωτάτου δικαστοῦ) καὶ γ) τὴν μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του».[i] Κατὰ τὰ ἄλλα ὁ Πάπας ἔλεγε ὅτι δὲν εἶχε πρόβλημα στὸ νὰ τηροῦνται οἱ ἐκκλησιαστικὲς παραδόσεις τῶν Ὀρθοδόξων.
