Λειτουργική Ἀνανέωση κ Ἐκκοσμίκευση
Ἐκκοσμίκευση καί θεία Λατρεία
Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ ἀπετέλεσε εἰσήγηση τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Σαράντη Σαράντου στό Λειτουργικό Συμπόσιο πού πραγματοποιήθηκε στό Βόλο 22-25 Ὀκτώβριου 2000 μέ τό γενικό τίτλο: “Λατρεύσωμεν τῷ Θεῷ εὐαρέστως”. Δημοσιεύθηκε στόν “Ὀρθόδοξο Τύπο”τό Σεπτέμβριο τοῦ 2001 σέ τρεῖς συνέχειες. Εδῶ ἐκδίδεται στήν πλήρη του μορφή μέ ὑποσημειώσεις καί συνοδευτικά Πατερικά κείμενα, πού τεκμηριώνουν τίς θέσεις τοῦ εἰσηγητοῦ.
Ἀρχιμανδρίτου Σαράντη Σαράντου
ἐφημερίου τοῦ Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου
Ἐκκοσμίκευση καί θεία Λατρεία
Η "ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ" ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΙΣ, Ἀρχιμ. Δοσιθέου Κανέλλου - Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Τατάρνης.
Ἀπόσπασμα ἀπό τό κείμενο τοῦ π. Δοσιθέου «Ἡ "ἐντός τῶν τειχῶν" ἐκκοσμίκευσις» πού δημοσιεύεται στό βιβλίο «Ἐκκλησία καί ἐκκοσμίκευση», ἐκδόσεις Μυριόβιβλος, 2003.
"...Περικοπές ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, ἐκκοσμίκευσις τοῦ Τυπικοῦ, εἰσαγωγή νέων ὕμνων (τοῦ τύπου "Ἁγνή Παρθένε...") εἶναι πλέον κάτι σύνηθες. Ἀκούονται διαταγές ἡγουμένης σάν αὐτή: "Ἀπόψε θά κάνουμε δυό (!) χαιρετισμούς, ἕναν στίς τέσσερις καί ἕναν στίς ἕξι, γιατί θά ἔλθουν τέσσερα πούλμαν"...
Οἱ παραστάσεις μᾶς τέλειωσαν! Ποτέ πάλι στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ... ἤ ... τό ἐπικίνδυνο μονοπάτι τῶν μεταρρυθμιστῶν τῆς Θ. Λατρείας.
Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Φωτοπούλου.
Ὅσοι συχνάζουμε στήν ἐκκλησία μιμούμενοι τό κατά δύναμιν ὅλες τίς γενεές τῶν πρό ἡμῶν χριστιανῶν, πολιτευόμαστε «προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων [καί τῶν ἁγίων Πατέρων] καί τῇ κοινωνίᾳ καί τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καί ταῖς προσευχαῖς»(Πράξ. β΄, 42). Εἴμαστε δοσμένοι, ἀφοσιωμένοι («προσκαρτεροῦντες») ὄχι σέ ὁποιεσδήποτε προσευχές, ἀλλά στίς προσευχές, στή λατρεία πού μᾶς παρέδωσαν οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες.
Γράφει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος : «Οἱ ἅγιοι πού τηρώντας τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἔρχονται ἀπό γενιά σέ γενιά μετά τούς προηγουμένους ἁγίους, προσκολλῶνται σ΄αὐτούς καί ὅμοια μ΄αὐτούς ἐλλάμπονται, λαμβάνοντας κατά μέθεξιν τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι γίνονται σάν μιά χρυσῆ ἁλυσίδα. Καθένας τους εἶναι ἕνας κρῖκος καί καθένας χωριστά μέ τόν προηγούμενό του συνδέεται μέ τήν πίστη, τά ἔργα καί τήν ἀγάπη, ὥστε νά ἀποτελοῦν μία σειρά ἑνωμένη μέ τόν ἕνα Θεό πού δέν μπορεῖ εὔκολα νά σπάσει»[1].
Παράδοση - Ἐκκοσμίκευση
Ἀρχιμανδίτου Σαράντη Σαράντου
Παράδοση - Ἐκκοσμίκευση
(Α) Παράδοση
Τριαδολογική Παράδοση
Χαρισματικός, δυναμικός, Ἑλληνοχριστιανικός, δηλαδή Θεανθρώπινος ὁ ὅρος Παράδοση γιά μᾶς τούς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους καί γιά ὅλους τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς κατ' ἐπέκταση.
Μέ τόν ὅρο Παράδοση ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας δηλώνει τήν ὑπερβατικότητα τῆς θείας ἀγάπης τῶν Τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος.Αὐτή ἡ ἀγάπη ἀναλύεται σέ δημιουργία ἀπό τό μηδέν ὅλων τῶν ὁρατῶν καί ἀοράτων κτισμάτων πού βλέπουμε ἤ πού ἐννοοῦμε μέσα στόν κόσμο μας. Ἀλληλοπεριχωρούμενα καί ἀλληλοομονοοῦντα καί ἀλληλοαγαπώμενα τά Τρία πρόσωπα τῆς Τρισηλίου Θεότητος, πάνσοφα δημιουργοῦν τά πάντα, καί τέλος τόν ἄνθρωπο, ἀρχικά ἕνα, τόν Ἀδάμ, μετέπειτα καί τήν Εὔα ἀπό τήν πλευρά του γιά βοήθεια καί διαδοχή τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων. Παραδίδεται σ' αὐτούς, στό πρῶτο ζεῦγος, στό ὁποῖο συγκεφαλαιώνεται ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα, ἡ ἀλληλοπεριχώρηση, ἡ ὁμόνοια, ἡ ἐν ἀγάπῃ δημιουργικότητα, ὡς χαρίσματα "κατ' εἰκόνα" τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
Περί τῆς ἐπιμόνου ἀφαιρέσεως τοῦ ἐσταυρωμένου ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης
Πρωτ. Βασιλείου Κοκολάκη
Εἶναι φορές πού δέν ἀλλάζουμε μία τοποθέτησή μας πάνω σέ κάποιο θέμα, παρά τά ἄσειστα ἀποστομωτικά ἐπιχειρήματα τῆς ἀντιθέτου ἀπόψεως.
Τόσο δυνατά θεολογικά κείμενα ἔχουν γραφεῖ καί διαδοθεῖ διά τοῦ διαδικτύου κατἀ τῆς ἀφαιρέσεως τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπό τό θυσιαστήριο,
τόσο πανικό καί διχασμό ἔχει προκαλέσει αὐτή ἡ ἄνευ λόγου ἀντιπαραδοσιακή καί ἄνευ λόγου ἐντολή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη, μέ ἀναφορές πρός τήν Ἱερά Σύνοδο, μέ πορεῖες διαμαρτυρίας, μέ συναντήσεις πιστοῦ λαοῦ καί Μητροπολίτου,
τόση δημοκρατική ἐκκλησιαστική ἐμπειρία καί ἐφαρμογή πού ἔχει προηγηθεῖ αἰῶνες τώρα, ὡς πρός τή λήψη ἐκκλησιαστικῶν ἀποφάσεων σέ θέματα ποιμαντικῆς καί λατρείας πῆγε στόν βρόντο, ὥστε να διερωτᾶται κανείς ἄν μπορεῖ ὁ κάθε κληρικός νά κάνει ὅ, τι θέλει χωρίς ἄδεια ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς
ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
(Κριτικὴ πάνω στὸ ἄρθρο τοῦ κ. Γιανναρᾶ
«Ψυχανάλυση καὶ Ἐκκλησιαστικὴ Ἀνθρωπολογία»)
