Συγκεκριμένα:
- Ἡ Η´ Οἰκουμενική Σύνοδος ἐπὶ Μ. Φωτίου (879-880μ.Χ.) κατεδίκασε τὸ Filioque καί τό πρωτεῖο τοῦ Πάπα, ὡς αἵρεση τό πρῶτο καί ὡς ἀντικανονικό ὑπερφίαλο ἐγωϊσμό τό δεύτερο.
- Ἡ Θ´ Οἰκουμενική Σύνοδος ἐπὶ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (1351μ.Χ.), κατεδίκασε τὴν περὶ κτιστῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος αἵρεση, καί ἑπομένως καὶ τὸν Παπισμό ὡς αἵρεση.
Βέβαια, ἴσως παίρνει θάρρος ἐπειδή ἐντελῶς ἀνόητα καί ἀκατανόητα τόν ἀποκαλοῦμε ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι «Ἀδελφό» ἤ ἐπειδή περιμένει τήν ἀδελφοποίησή του μέσῳ τῆς «Συνόδου».
Ἄραγε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τί θά ἔλεγε σήμερα; Μήπως τήν εὐθεία, σύντομη, διαχρονική καί ἀποστομωτική του φράση «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ»; (Τίτ. γ΄, 8-15) ἤ θά ἔλεγε «μή παραιτοῦ ἑβδομηκοντάκις ἑπτά νουθεσιῶν» χάριν τῆς «ἀγάπης» γιά νά εἶναι «in» ;
