Ὁ Μανώλης, ὁ ψάλτης πού συνόδευε, χαρακτηριζόταν ἀπό ταπεινό ὕφος καί καλή ἐκτέλεση.
Ὁ Δημητράκης ὁ μικρότερος τῆς παρέας, μόλις 3 ἐτῶν, δάμασε τήν ἀνθρώπινη μεταπτωτική φύση τοῦ νηπίου.Δέν γκρίνιαξε ποτέ.
Δέσποσε τό ἀφιέρωμα στόν ἅγιο γέροντα πατέρα Ἰάκωβο Τσαλίκη μέ τίς ψυχωφέλιμες συμβουλές του. ¨Μέ συγχωρεῖτε¨ τό ἴδιον τοῦ λόγου του. Αἰσθανόταν τήν ἀνάγκη νά ζητᾶ συγγνώμη, γιατί δέν βρισκόταν πάντα στήν πνευματική ἑτοιμότητα πού χρειαζόταν.Ἔβλεπε τήν κατάσταση τοῦ ἀκροατῆ (λογισμούς-ἀπιστία-ἀμφιβολία) καί γι᾿ αὐτό τούς ἔλεγε συγγνώμη· ὄχι ἀπό τίκ! Ψιλά γράμματα γιά μᾶς.
Βρίσκαμε ξανά τίς γιορτές μπροστά μας.
Νήψη κατά τήν διάρκεια τῆς νύχτας. Καταπληκτικά τά ὅσα λέει ὁ ἡγούμενος τῆς Σιμωνόπετρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους γιά τό πῶς νά βρεθοῦμε τή νύχτα 3 ἤ 4 ἤ 5 τά ξημερώματα, ἐνώπιος ἐνωπίῳ πρός τόν Θεό, νά τόν δοῦμε, νά τοῦ μιλήσουμε…
Τόν εἶδες ἔστω μιά φορά τόν Χριστό;
Ρίγησες ὁλόκληρος; Ὄχι ἀπό ἐνθουσιασμό, συγκίνηση, ἀλλά ἀπό ἐποπτεία. Ἔνιωσες τό βλέμμα Του καρφωμένο πάνω σου;
Τόν γεύθηκες τόν Χριστό;
Ζεῖς σάν νεκρός;
Προσπάθησες νά στέκεσαι μπροστά Του καί νά ἐξετάζεσαι;
Ἐγώ παρίσταμαι, Ἐσύ δές με, ἄν καί εἶμαι σκουλῆκι, ἀνάξιος, τρισάθλιος…ὅμως παρίσταμαι.
Ἔτσι κάπως αἰσθάνεσαι στά Ἱεροσόλυμα…
Καί ὅλα αὐτά χάριν σέ μιά ἄσημη μοναχή τῆς Ἱ.Μονῆς τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου στήν περιοχή τοῦ Ἁγίου Στεφάνου Ἀττικῆς, πού μέ τήν εὐλογία τῆς γερόντισσάς της διοργανώνει ἐδῶ καί χρόνια αὐτές τίς μοναδικές προσκυνηματικές ἐκδρομές σέ συνεργασία μέ τό τουριστκό γραφεῖο τῆς Ἑλένης Μαρίνη πού πέρα ἀπό ξεναγός διακονεῖ ποικιλοτρόπως τό πλήρωμα τοῦ πούλμαν …
