Ἡ βαπτισματικὴ Ἐκκλησιολογία ὡς βάση τοῦ διαχριστιανικοῦ οἰκουμενισμοῦ
Βασίλειος Ἰ. Τουλουμτσῆς, ὑπ. δρ Δογματικῆς, Θεολογική Σχολή Παν/μίου Ἀθηνῶν, Ἀντιπρόεδρος Συλλόγου Θεολόγων "Μέθεξις"

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026
ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

"Ὅπου ὑπάρχει ἁγιοτριαδικὸ βάπτισμα, ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ βαπτίσει παρὰ μόνο νὰ τελεῖ τὸ χρῖσμα"

Στὴν φράση αὐτὴ συμπυκνώνεται, ἐνδεικτικά, ὁ πυρήνας ἑνὸς σύγχρονου τρόπου ἀντίληψης τῶν μυστηρίων, ὄχι ὡς τρόπων μετοχῆς τοῦ ἑνιαίου σωτηριώδους μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ὡς αὐτόνομων γεγονότων, τὰ ὁποῖα φέρουν αὐτόνομο κῦρος καὶ ὑπόσταση, ἄσχετα ἂν αὐτὰ τελοῦνται ὑπὸ καὶ ἐντὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἢ ὑπὸ καὶ ἐντὸς αἱρετικῶν κοινοτήτων. Αὐτὸ ἔχει ὡς συνέπεια, τὸ βάπτισμα νὰ ἀποδεσμεύεται ὡς μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, καὶ νὰ χρησιμοποιεῖται ὡς συστατικὸ στοιχεῖο, καὶ μάλιστα ὡς θεμέλιο, μιᾶς διευρυμένης ἐκκλησιολογίας, μιᾶς Ἐκκλησίας ποὺ πλατύνεται ἀδιευκρίνιστα, καὶ στὴν ὁποία ἀνήκουν ἐν γένει ὅσοι ἁπλῶς δηλώνουν χριστιανοί.

Παϊσίου Μοναχοῦ Καρεώτου

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026
ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Περίληψη

Ἡ παροῦσα εἰσήγηση προσφέρει μιὰ ὀρθόδοξη κριτικὴ ἐπὶ τῆς Οἰκουμενικῆς κίνησης, ἀποδεικνύοντας ὅτι αὐτὴ δὲν ξεκίνησε ὡς γνήσια ἐκκλησιαστικὴ πρωτοβουλία, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ ὡς ἕνα κοινωνικοπολιτικὸ ἐργαλεῖο ἐλέγχου των (πρώτιστα ἀμερικανικῶν προτεσταντικῶν) ἐκκλησιῶν, ποὺ προωθήθηκε κυρίως ἀπὸ τὸν Ἀμερικανὸ βιομήχανο Ροκφέλερ (ἀλλὰ καὶ ἄλλους, ὅπως ὁ μεγαλοτραπεζίτης Μόργκαν). Ὁ Ροκφέλερ ὑποστήριξε οἰκονομικὰ καὶ ὀργανωτικὰ ἐκκλησιαστικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς ὀργανισμοὺς (YMCA(Χ.Ε.Ν.), IWM, IMC κ.α.) ὥστε νὰ προωθήσουν ἰδέες καὶ πρακτικὲς ποὺ ἦταν ἀπαραίτητες γιὰ τὴν ἀναμόρφωση τῆς ἀμερικανικῆς κοινωνίας, στὰ πρότυπα αὐτοῦ ποὺ πλέον ὀνομάζουμε "ἀστική, καταναλωτικὴ κοινωνία", καὶ ποὺ στὶς πρῶτες δεκαετίες τοῦ 20^ου Αἰῶνα, θεμελιωνόταν.

Ἱερομόναχος Ἀρτέμιος,
Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

Τό θέμα μου εἶναι: "Ἡ διακονία στήν Ἐκκλησία καί στή ζωή". Ἡ λέξις διακονία εἶναι πολύ συνηθισμένη στόν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας, καί λιγώτερο συνηθισμένη στήν καθημερινή μας ζωή. Ὁ ὅρος διακονία προέρχεται ἀπό τό ρῆμα «διακονέω-διακονῶ» καί σημαίνει: ὑπηρετῶ, προσφέρω ὑπηρεσίες, προσφέρομαι, γίνομαι ὠφέλιμος καί συντελεστικός σέ κάποια ἐργασία. Ἀπό αὐτή τή λέξι δημιουργοῦνται καί οἱ λέξεις διάκονος, πού ἑρμηνεύεται ὑπηρέτης, καί διακονία, πού ἑρμηνεύεται ὡς ὑπηρεσία. Ἔργο τοῦ διακόνου συνιστᾶ ἡ ἐκτέλεσις τοῦ καθήκοντος. Θά προσθέσω ἀκόμη τήν ἐτυμολογία τῆς λέξεως διακονεῖν. Τό ρῆμα διακονέω-διακονῶ ἕλκει τή ρίζα του ἀπό ἐκείνους πού διέρχονται διά μέσου τῆς κόνεως, ἀπό ἐκείνους πού περνοῦν μέσα ἀπό τή σκόνη, γιά νά ὑπηρετήσουν τούς συνανθρώπους τους.